Μια αληθινή, καθημερινή συνεδρία

Μου χαμογελά και περνά την πόρτα διστακτικά. Μετά τον τυπικό χαιρετισμό και τις συστάσεις, αφήνει το σώμα της να πέσει στην πολυθρόνα απέναντί μου, σαν να… λιποθυμά. Μου ζητά να μιλάμε στον ενικό για να νιώθει πιο οικεία, πιο άνετα. Σιγά σιγά, η κουβέντα έρχεται στο υποκείμενο πρόβλημα, στο λόγο που πέρασε το κατώφλι του γραφείου αν και, όπως αποδεικνύεται στη συνέχεια, δεν είναι και τόσο σίγουρη για το τι θέλει: βοήθεια, συμπαράσταση, επιτήρηση ή απλά… παρέα; «Έχω κάνει ένα εκατομμύριο προσπάθειες να χάσω βάρος, αλλά τα ρημάδια τα κιλά δεν λένε να μ’ αφήσουν», είπε αναστενάζοντας. «Με κουράζει και μόνο η ιδέα ότι θα πρέπει να στερηθώ τα πάντα […]