Για να μην πεις το ψωμί, ψωμάκι…

«Δεν ξέρω τι λες εσύ, εγώ δεν μπορώ να χάσω ούτε γραμμάριο αν φάω ψωμί και ζυμαρικά. Οπότε, τα αποφεύγω όπως ο… διάολος το λιβάνι (αν και τα λαχταρώ, όσο δεν φαντάζεσαι)! Ξέρω πρέπει να είσαι στρατιώτης και να κάνεις θυσίες για να δεις… άσπρη μέρα! Αλλά μεταξύ μας, δεν το αντέχω και πολύ, με πιάνουν τα νεύρα μου και τα παρατάω»… Κάθε φορά που (ξανά)ακούω τη συγκεκριμένη στιχομυθία, νομίζω ότι βιώνω άλλο ένα Deja-vous. Φόβος για το φαγητό, που αγγίζει τα όρια της εμμονής και ιδεοληψίας. Αναπόφευκτα οδηγεί σε αδιέξοδα και (διατροφικές) εκρήξεις: τυχαίο είναι που όσα άτομα «ξορκίζουν» τους υδατάνθρακες, αναζητούν απεγνωσμένα ζάχαρη, γλυκά και junk food; Προφανώς […]