Αντί καθοδήγησης, σήμερα θα αρκεστώ να δώσω το λόγο (και την πένα μου) στην καλή μου φίλη και ασθενή Κατερίνα Π., που περιγράφει με πραγματικά εντυπωσιακό τρόπο την προσπάθειά της, όπως την ένιωσε τους μήνες που δουλεύουμε μαζί.

Απολαύστε την!

 

«Είμαι η Κατερίνα, είμαι σήμερα 42 ετών και ζω στην επαρχία. Από τα 22 μου χρόνια κουβαλώ ένα «βαρύ φορτίο»: από 55 έφτασα 80 κιλά χωρίς να το καταλάβω  ιδιαίτερα.  Ναι, είχα και δυο γέννες εν τω μεταξύ, άλλα δεν μ’ επηρέασαν αυτές, δεν φταίνε αυτές.

Το δικό μου καταφύγιο…

Από μικρή  ηλικία βρήκα καταφύγιο στα γλυκά και στο fast food, που μου προσέφεραν  γλυκιά ικανοποίηση και προσωρινή απόλαυση χαράς: μιας και ήταν το μοναδικό καταφύγιο,  σ’ ένα σπίτι που κυριαρχούσε η βία, το λάθος, η κακοποίηση και ο κίνδυνος. Η ζάχαρη , τα σνακ και τα γαριδάκια έγιναν η δεύτερη φύση μου, μιας και έμαθαν οι «εσωτερικές φωνές  του εθισμού» να με προστατεύουν όλα αυτά τα χρονιά από κάθε μορφή βίας και απειλής στην ενήλικη ζωή μου. Επειδή έτσι έμαθαν.

Ήξερα  πως είχα εθισμό, όπως ο πατέρας μου με το αλκοόλ. Κι εγώ, όπως και εκείνος, έπεισα τον εαυτό μου ότι δεν μπορώ να ξεφύγω  απ’ το αδιέξοδο.

Όσα μου έμαθε η ψυχολόγος μου

Στα 28 μου χρονιά ξεκίνησα και ψυχοθεραπεία με σκοπό να αναζητήσω την Κατερίνα, κάνοντας αυτογνωσία. Η χημεία με την ψυχοθεραπεύτρια μου, από την πρώτη συνέδρια μας, ήταν  καθοριστική  μέχρι σήμερα. Τόσο που από τότε έγινε ο σκοπός της ζωής μου. Με την  εξέλιξη  μου στον τομέα αυτό, έκανα θαύματα  σε όλους τους τομείς της ζωής μου, ακόμη και στο φαγητό – σε γενικές γραμμές.

Μόνο χαρτιά μάζευα…

Όλα αυτά τα χρόνια δοκίμασα (εννοείται) διαφόρους διατροφολόγους: ο ένας συστηνόταν καλύτερος από τον άλλον μέσα μου και τελικά μάζευα χαρτιά με προγράμματα διατροφής. Περνούσαν όμως τα χρόνια, άλλα το θέμα μου με το φαγητό δυστυχώς μεγάλωνε. Ήξερα πως ήθελα  κάτι πιο εξειδικευμένο για να βοηθηθώ, αν και είχα πειστεί πως εδώ στην Ελλάδα δεν υπήρχε κάτι ανάλογο.

Επειδή όμως δεν  είμαι  άνθρωπος που θα καθίσω σε ησυχία, έψαχνα χρόνια για την κατάλληλη βοήθεια, είτε κοντά μου, είτε στην Αθήνα. Τίποτα όμως δεν ανταποκρινόταν στις προσδοκίες μου. Άρχισα ν’ απογοητεύομαι, να παραιτούμαι, κουράστηκα και έπεισα τον εαυτό μου ότι απ’ τη στιγμή που δεν υπάρχει ειδικός για μένα, η ασθένεια μου είναι ανίατη και δεν υπάρχει λύση.

Πως είναι δυνατόν να σε… νιώσει κάποιος από τόσο μακριά;

Συνέχισα όμως να ψάχνω και στο internet. Πριν ένα χρόνο περίπου έπεσα μπροστά σε κάτι άρθρα  και στη λεζάντα του Γιώργου «καθοδηγώντας με ενσυναίσθηση κάθε κομμάτι της καθημερινότητας». Κάτι άγγιξε μέσα μου. Η ενσυναίσθηση, η καθοδήγηση και η ψυχολογία. Τρόποι που τα δουλεύω χρονιά με τον εαυτό μου και τις σχέσεις μου.

Ήξερα πως ήθελα κάτι πέρα από το «χαρτί», οπότε του έστειλα ένα προσωπικό μήνυμα. Ρώτησα εάν γίνονται συνεδρίες μέσω skype, αν και αρχικά δίσταζα.

Η φωνή του φόβου ήρθε και με σκέπασε: «πως θα εμπιστευτείς κάτι απρόσωπο;».  Η απροσποίητη φωνή της ακύρωσης, «πως θα νιώσεις, εδώ από κοντά δεν έχεις αποτέλεσμα, πως θα συγκεντρωθείς; Ύστερα Αθήνα δεν μπορείς να τρέχεις, που θα βρεις τα χρήματα;». Όλες αυτές οι φωνές με καθήλωναν, ενώ η πιο απαγορευτική μου έλεγε αυστηρά «δεν θ ανοιχτείς  να πεις το πιο σοβαρό σου θέμα μέσα από ένα μηχάνημα. Τα παρακολουθούν όλα».

Η πρώτη συνεδρία γέννησε την ελπίδα…

Και κάποια στιγμή το πήρα απόφαση, αφού δεν άντεχα άλλο πόνο, να δοκιμάσω να κάνω μια συνέδρια μαζί του. Διστακτικά ζήτησα να μιλήσω πρώτα στο τηλέφωνο,  να δω πως θα νιώσω. Λέγοντάς μου, μεταξύ άλλων πως «δεν χρειάζεται να παλεύεις μονή σου», ένιωσα πως κάποιος με νιώθει κάποιος (ειδικός) που είχα ανάγκη,  ώστε να πάρω δύναμη από αυτή μου την κίνηση.

Άρχισε να φουντώνει η ελπίδα μέσα μου και  ένιωσα ασφάλεια στο να του ανοιχτώ. Κάναμε τη πρώτη μας συνέδρια,  η όποια κράτησε μιάμιση ώρα!  Καταρχήν μου πήρε το ιστορικό μου (ιατρικό και μη), έκανα εξετάσεις και αναλύσαμε τα προβλήματά μου με το φαγητό.  Και έτσι ξεκινήσαμε.

…οι επόμενες την  εμπιστοσύνη!

Έχει πολλά κοινά στοιχειά με τη ψυχολόγο μου, γεγονός που δεν το θεωρώ τυχαίο… Ένιωσα δύναμη, ισορροπία, υπευθυνότητα, μεταδοτικότητα και επιρροή. Γνώσεις,  πολλές γνώσεις,  εμπειρία και μου ενέπνευσε εμπιστοσύνη. Αυτό όμως που μ’ έκανε να τον εμπιστευτώ (και να τον θαυμάσω) είναι ότι από μικρές λεπτομέρειες, καταλάβαινε και μου ανέλυε πράγματα που δεν του είχα καν πει.

Ήξερα πως το πρόβλημα μου δεν ήταν το φαγητό, άλλα ό,τι κρύβεται πίσω από αυτό στην καθημερινότητα. Με βοήθησε να ξεθάψω τα συναισθήματα μου, που ρίζωναν κάτω από το φαγητό και έπιαναν όλο το φάσμα της καθημερινότητας. Μου δίδαξε τεχνικές και λεπτομέρειες του πως να χειρίζομαι τη ζωή μου και τη συμπεριφορά μου γύρω από το φαγητό. Στην πορεία κατάλαβα το πόσο διαλλακτικός είναι, κατανοώντας τις ανάγκες του κάθε ασθενούς.

 

Ήρθαν όμως και οι δύσκολες στιγμές…

Μετά από έναν μήνα, που μου έφυγε ο ενθουσιασμός, ήρθαν τα δύσκολα. Άρχισα να αντιλαμβάνομαι τι θα πει υπερφαγικό επεισόδιο και πως θα μάθω να το διαχειρίζομαι. Εκεί ακριβώς υπήρξε και  μια «ανακατεμένη» περίοδος για μένα. Σήκωσα θεόρατες άμυνες,  ένιωσα να μη με καταλαβαίνει, να θυμώνω με τον εαυτό μου, μαζί του, με όλους και τελικά κατέληξα να αυτομαστιγώνομαι.

Με πονούσε το ότι έβλεπα τη σύνδεση με των συναισθημάτων μου με την υπερφαγία και τα προβλήματα της καθημερινότητάς μου. Δεν πίστευα ότι θα αντέξω να αλλάξω τα… χούγια μου, έλεγα ότι θα τα παρατήσω, ένιωθα ανυπεράσπιστη, φοβόμουν έντονα και ζητούσα περισσότερη κατανόηση από τον ίδιο, αλλά και χρόνο για τα θέματα που με πονούσαν. Ωστόσο, η ασφάλεια που μου παρείχε ήταν σημαντική για μένα, σ’ εκείνη τη φάση, γιατί (κακά τα ψέματα) όταν το παιδάκι μαθαίνει να περπατά έχει ανάγκη τον κηδεμόνα του, μέχρι να νιώσει σιγουριά και να σταθεί.

Πέρασα και τη φάση που ένιωθα πως θα ζαλιστώ χωρίς ζάχαρη και μεγάλη ποσότητα φαγητού. Δεν πίστευα πως είναι όλο αυτό το θέμα μυαλού.

Θετικές εικόνες και χρώματα

Ωστόσο, η αλλαγή μου δεν άργησε να έρθει, με πολύ πιο γρήγορα αποτελέσματα μάλιστα, απ’ ότι περίμενα. Μόλις έμαθα να αναγνωρίζω τα επεισόδια, άρχισα διάλογους με «τις φωνές» πίσω από αυτά. Εκεί μου ήταν πολύ χρήσιμοι οι διάλογοι και ο τρόπος που έχω μάθει με την ψυχολόγο μου, να συναισθάνομαι με τις «εσωτερικές φωνές μου» σε όλα μου τα θέματα.

Ίσως όμως το κρίσιμο σημείο βελτίωσης ήταν όταν με βοήθησε να βάλω θετικές εικόνες στη ζωή μου, στην καθημερινότητα μου και να χρωματίσω τη ζωή μου με συναισθήματα που με γεμίζουν χαρά, ηρεμία, γαλήνη κ.λπ. Πίστεψα στον εαυτό μου. Έμαθα να τον αγαπώ και ν’ ανακαλύπτω τις δυνατότητες μου. Πλέον έμαθα να τρώω αυτό που μου αναλογεί, χωρίς να επιζητώ να… κλέψω.

Νιώθω να ξαναζώ και να εξελίσσομαι!

Στην εξέλιξη της θεραπείας μου, άρχισα να νιώθω σαν κάτι ξένο την… ομπρέλα μέχρι πρότινος με προστάτευε (γλυκά και φαγητό), πως δεν ήταν δική μου. Την βλέπω σιγά σιγά  να απομακρύνεται. Κι όμως, ζούσα τόσο καιρό σε ένα κακό όνειρο…

Αυτή τη στιγμή έχω χάσει 12 κιλά, είμαι 68 μισό και συνεχίζω. Καλλιεργώ τη ζωή μου με στόχους που πραγματικά έχω ανάγκη, νιώθω να ξαναζώ, να εξελίσσομαι και αυτό με μαγεύει. Έχω προσαρμόσει  στη διατροφή μου τις κρέπες μου, τα αγαπημένα μου φαγητά, το burger, την πίτσα, το γύρο, αλλά και το γλυκό (με στέβια).

Ευχαριστώ για όλα!

Νιώθω ευγνωμοσύνη στο σύμπαν που σε βρήκα Γιώργο Μίλεση,  γιατί ξέρω είχε έρθει η ώρα μου, σ’ ευχαριστώ για όλα και πραγματικά… «δεν υπάρχεις»!

Να σ’ έχει καλά ο Θεός, να σου στέλνει ανθρώπους στο πέρασμα σου, να τους δίνεις με τα φώτα σου, τη μεταδοτικότητα, τη φροντίδα, την επιμονή, το κουράγιο. Να τους μαθαίνεις να πιστεύουν στον εαυτό τους, να μαθαίνουν να διαχειρίζονται και ν’ αναγνωρίζουν τον πραγματικό τους εαυτό».

Κατερίνα Π.