Ένας σοφός είπε κάποτε ότι κάθε πρόβλημα είναι, στην πραγματικότητα, απλά ένα αίνιγμα που ζητά λύση. Εγώ θα πρόσθετα και ότι είναι μια ευκαιρία να βγούμε πιο δυνατοί και να μάθουμε περισσότερο τον εαυτό μας και τα όριά του!

Διαβάστε παρακάτω τη μοναδική ιστορία του αγαπημένου φίλου Γιώργου Δ., όπως την αφηγείται ο ίδιος!

***
Βράδυ Παρασκευής, ολοκληρώνω τις σημειώσεις μου για τις συνεδρίες που προηγήθηκαν μέσα στην ημέρα, για να έχω νωπές τις συνομιλίες και να μπορώ να σχηματίσω μια εικόνα για την κατεύθυνση που θα δώσω (από εκεί και πέρα) σε καθεμιά από τις επόμενες. Όσο κουραστικό κι αν είναι, στο τέλος της ημέρας, βοηθά πολύ να έχουν οι συνεδρίες μια συνέχεια στη θεματολογία και την εκπαίδευση.
Κι ενώ ετοιμάζομαι να κλείσω τον υπολογιστή, ένα μήνυμα στο messenger με δυο λόγια (δώρο για σένα, σ’ ευχαριστώ) και ένα συνημμένο κείμενο, από τον αγαπημένο φίλο Γιώργο Δ., με καθηλώνει!
Σε μια ανοικτή επιστολή προς όλους εσάς, ο Γιώργος περιγράφει τη δική του – μοναδική είναι η αλήθεια – ιστορία. Με απεριόριστη χαρά, τη μοιράζομαι μαζί σας!

Ο λόγος λοιπόν σ’ αυτόν…
«Η γνωριμία μου με το Γιώργο συνέβη περίπου πέντε χρόνια πριν. Εκείνο τον καιρό, ξεκίνησε να βοηθά τη μητέρα μου που, λόγω εμμηνόπαυσης, είχε πάρει κάποια κιλά και δεν μπορούσε να τα χάσει. Κάπως έτσι γνώρισα το Γιώργο και τη δουλειά του.

Με το… γκάζι στο πάτωμα!
Στο σημείο αυτό θα ανοίξω μια παρένθεση και θα σας πω μερικά πράγματα για εμένα. Πάντα ήμουν ένα ευτραφές παιδάκι, που είχε αδυναμία στα γλυκά και έτρωγε αλόγιστες ποσότητες φαγητού (π.χ. 4 κομμάτια παστίτσιο για μεσημεριανό, 2 για απογευματινό και άλλα 2 για βραδινό)!
Επίσης, λόγω οικογενειακού περιβάλλοντος, είχα αναπτύξει την συνήθεια – που έγινε επιτακτική ανάγκη με την πάροδο του χρόνου – να τρώω γλυκό μετά το φαγητό!

«Απλά σταμάτα να τρως, μου λέγανε»…
Κάποια στιγμή όμως, μπαίνοντας στην εφηβεία, αποφάσισα ότι αυτό πρέπει να αλλάξει, αλλά δεν μπορούσα να τα καταφέρω μόνος μου. Όμως οι οικονομικές δυσκολίες και η λογική του πατέρα μου ότι «απλά σταματάς να τρως αν θες να αδυνατίσεις» ή το αλησμόνητο «έλα να με βοηθάς στις ελιές, να δεις πότε θα αδυνατίσεις», δεν βοηθούσαν την κατάσταση.
Περνώντας πια στο πανεπιστήμιο και αφού έχω κάνει τη ζυγαριά… ασανσέρ, γνωρίζω το Γιώργο, μέσω της μητέρας μου. Είναι μια περίοδος που, για μία ακόμα φορά, έχω καταφέρει να αδυνατίσω με πολύ γυμναστική και μια (απέλπιδα;) προσπάθεια αυτοσχέδιας διατροφής, βασιζόμενος σε ό,τι διάβαζα στο internet! Μιλάμε για τρελό βάσανο!

Η πρώτη επαφή
Κλείνω την παρένθεση και επιστρέφουμε στο καλοκαίρι του 2013. Σε μια από τις συνεδρίες της μητέρας μου, επισκέπτομαι κι εγώ το Γιώργο, για να κάνω μια λιπομέτρηση και να πάρω μια γνώμη. Φοβόμουν πολύ τι θα δείξουν τα μηχανήματά του, αλλά και το πώς θα συγκρατήσω ό,τι είχα καταφέρει μέχρι εκείνη τη στιγμή (με αίμα). Ευτυχώς, μου είπε ότι είμαι εντός υγιών ορίων και ότι δεν έχω κάνει σημαντική ζημιά στη μυϊκή μου μάζα, καθώς γυμναζόμουν πολύ.
Βέβαια, «θα χρειαστεί κάποια στιγμή να δουλέψουμε το κομμάτι της διατροφικής συμπεριφοράς και των αντανακλαστικών σου στη θέα του φαγητού», θυμάμαι να μου εξηγεί στο τέλος της συνεδρίας.
Όσο ενδιαφέρον και αν μου ακούστηκε, δεν μπορούσα (λόγω των οικονομικών μου) να το ξεκινήσω εκείνη τη στιγμή. Υποσχέθηκα όμως στον εαυτό μου ότι θα το κάνω αργότερα. Βλέπετε, αφού είχα αδυνατίσει, «του έδινα και καταλάβαινε» όσο μπορούσα, αλλά είχα πάντα και τον φόβο να μην ξαναπαχύνω.
Που να ‘ξερα…

Άμα δεν σε θέλει…
Έξι μήνες μετά, ετοιμάζομαι να παρουσιάσω τη διπλωματική μου και να μπω φαντάρος, κάνω εξετάσεις θυρεοειδούς. Και κάπου εδώ, ξεκινάει το πανηγύρι…
Ήταν 31 Οκτωβρίου όταν μπήκα εσπευσμένα στο χειρουργείο, καθώς η διάγνωση μου έλεγε καρκίνο του θυρεοειδούς! Ακολούθησαν ακτινοβολίες με ραδιενεργό ιώδιο, απομόνωση (=φαγητό), κατακράτηση υγρών και προφανώς ένας απορυθμισμένος οργανισμός που δεν μπορούσε να μεταβολίσει τίποτα! Όπως έμαθα αργότερα, μία από τις βασικές εργασίες του θυρεοειδούς είναι ο έλεγχος του μεταβολισμού και των ορμονών. Πόσο απλό μπορεί να είναι αυτό;
Αφήνοντας πίσω μου το πρόβλημα, το σώμα μου είναι πλέον στα χειρότερα του, καθώς η ζυγαριά έγραφε 103 κιλά. Πλέον δεν είχα κανένα κουράγιο να ξαναπροσπαθήσω μόνος μου. Ευτυχώς, αυτή τη φορά, οι δικοί μου με άκουσαν.

Κάπως έτσι, ξανασυστηθήκαμε και άλλαξαν τα πάντα
Χτυπάω λοιπόν, σαν κανονικός ασθενής πλέον την πόρτα του Γιώργου, του δίνω το πλήρες ιστορικό και από αυτή τη βάση ξεκινάμε!
Δουλεύοντας μαζί του έμαθα να αγαπάω τα φρούτα, να αντιλαμβάνομαι και να αναγνωρίζω τις μερίδες μου, το πώς να συμπεριφέρομαι σε τραπέζια, αλλά και το πιο σημαντικό σταμάτησα τρέφομαι (μόνο) με γλυκά και να τρώω λαίμαργα!
Έκανα το φαγητό μου εργαλείο για να έχω ενέργεια μέσα στη μέρα (σ.σ. ναι, γίνεται), απενοχοποίησα το γλυκό, έμαθα τρώω ενσυνείδητα και να μην αποζητάω τη ζάχαρη!

Συγκρατώ πλέον το βάρος μου, ακόμα και στις πιο δύσκολες συνθήκες!
Πλέον νιώθω σίγουρος ότι μπορώ και θα τα καταφέρω! Ακόμα και στις 2 φορές που χρειάστηκε να μείνω χωρίς τα χάπια του θυρεοειδή για να κάνω τις εξετάσεις μου (σ.σ. σπινθηρογραφήματα), δεν πήρα ούτε γραμμάριο λίπους, παρά μόνο κάποια φυσιολογικά κιλά λόγω κατακράτησης υγρών!

Και τώρα, πάμε για ρεκόρ!
Πλέον, είμαι σταθερά στα 85-86 κιλά με ποσοστό λίπους στο 11% (Κριστιάνο Ρονάλντο τρέμε…) και ετοιμάζομαι σε λίγες μέρες να τρέξω τον πρώτο μου ημιμαραθώνιο! Και έχω σκοπό να το κάνω σε περίπου 2 ώρες και 10 λεπτά!
Όλα λοιπόν γίνονται, αρκεί να έχεις υπομονή και θέληση»!


Ευχαριστώ πολύ για το χρόνο που επενδύσατε να διαβάσετε την αρθρογραφία μου! Αν θέλετε να ενημερώνεστε για κάθε νέο μου άρθρο, ελάτε να συνδεθούμε στο Facebook, κάνοντας “like” την προσωπική μου σελίδα στο σύνδεσμο http://www.facebook.com/milessisgeorge ή σε οποιοδήποτε από τα άλλα κοινωνικά δίκτυα που έχω παρουσία και βρίσκονται στο τέλος (footer) της σελίδας. Σας ευχαριστώ, Γιώργος Μίλεσης