Πόσο μπορεί να αλλάξει σκεπτικό και αντιδράσεις ένας άνθρωπος, σε λίγο χρόνο;

Ξέρω θα μου πεις ότι οι άνθρωποι δεν αλλάζουν, “ο λύκος κι αν εγέρασε κι άσπρισε το μαλλί του μήτε τη γνώμην άλλαξε μήτε την κεφαλήν του”…

Κι όμως, η φίλη μου Ελένη έκανε το ακατόρθωτο: αλλάξε ριζικά νοοτροπία, συμπεριφορά και εικόνα σώματος, σε λιγότερο από ένα χρόνο! Πραγματικά, δεν έχω λόγια για την αλλαγή της. Γι’ αυτό, αναλαμβάνει η ίδια να πει την ιστορία της, όπως ακριβώς την έζησε.

****

«Ήταν ένα πρωί περίπου στα τέλη Ιουλίου του 2016, όταν αποφάσισα να κλείσω ένα ραντεβού με τον Γιώργο. Έχοντας ταλαιπωρηθεί 4 εβδομάδες με μια δίαιτα-τιμωρία είχα το θάρρος να αναζητήσω έναν άλλο ειδικό και να απευθυνθώ σ’ αυτόν, για να πάρω και μια δεύτερη άποψη για το βάρος μου που δε μειωνόταν. Γνωρίζοντας τον Γιώργο κατάλαβα απ’ την πρώτη στιγμή ότι το πρόβλημά μου δεν ήταν το βάρος μου! Μπήκα στο γραφείο του με πανικό για τα κιλά μου και ανυπομονησία να απαλλαχθώ από το περιττό βάρος.

Στον καθρέπτη για… πρώτη φορά!

Βγήκα απ’ το γραφείο του μετά την πρώτη συνεδρία μας έχοντας καταλάβει ότι ήδη είχα πάρει μια απόφαση για όλη μου τη ζωή. Εκείνο το πρωί με ένα σώμα κοντά στα 100 κιλά είχα για πρώτη φορά δει την αλήθεια κατάματα. Ήμουν μια γυναίκα 25 χρονών με μεγάλο ποσοστό λίπους σε όλο το σώμα και στην κοιλιακή χώρα που αντιμετώπιζε ήδη προβλήματα με την περίοδό της. Η υγεία μου ήταν πραγματικά μετέωρη και το σώμα μου σαν μια βόμβα έτοιμη να εκραγεί.

Η στιγμή της απόφασης

Ήταν όμως η στιγμή μου, το ένιωθα, είχα μπει σε έναν λαβύρινθο χρόνια τώρα και ο Γιώργος μου έδειχνε τον τρόπο να βγω. Η απόφαση ήταν δική μου και ο δρόμος μου μονόδρομος, αλλά ο πιο δυνατός σύμμαχος και συμπαίκτης μου ήταν ο Γιώργος!

Ξεκίνησα με μεγάλο δισταγμό, αλλά βρήκαμε τον τρόπο!

Ξεκινήσαμε κάνοντας απλά και μικρά βήματα. «Μα καλά είναι τόσο καλός και χαλαρός μαζί μου, γιατί δε με τιμωρεί στερώντας μου φαγητό; Πώς με αφήνει και τρώω ρύζι, πατάτες και ψωμί;» Αυτά ήταν μερικά απ’ τα πρώτα ερωτήματα που γεννήθηκαν μέσα μου.

Στην αρχή, απλά ακολουθούσα τις οδηγίες του Γιώργου και αναρωτιόμουν αν τα κάνω όλα σωστά γιατί ούτε πεινούσα ούτε ένιωθα καταπιεσμένη. Κάπως έτσι τελείωσε το καλοκαίρι μου και βρεθήκαμε να κάνουμε τον απολογισμό μου. Είχα νικήσει την πρώτη μάχη μου. Η ψυχολογία μου ήταν στα ύψη και ενώ κάθε καλοκαίρι έπαιρνα βάρος, αυτό το καλοκαίρι άφησα και… λίγη από μένα πίσω μου. Για την ακρίβεια 4 κιλά.

Τότε περίπου, δηλαδή ένα μήνα και κάτι μετά την έναρξη της προσπάθειας άρχισα να επικοινωνώ ουσιαστικά με το Γιώργο. Άρχισα να καταλαβαίνω όσα είχα να ακολουθήσω και πλέον τον εμπιστευόμουν απόλυτα.

Η αλήθεια πίσω από τη… γκρίνια

Η πορεία μου όμως δεν ήταν πάντα εύκολη είχε και διακυμάνσεις. Πολλές φορές γκρίνιαξα για πράγματα (1 χρόνο μετά) που μου φαίνονται αστεία πλέον. «Βαρέθηκα τις σαλάτες. Μου λείπουν τα γλυκά. Στερούμαι όλα όσα τρώνε οι άλλοι γύρω μου.» Ο Γιώργος όμως μου έδωσε και πάλι τη λύση. Είχε πάντα τον τρόπο να βλέπει πράγματα πίσω απ’ τις  γκρίνιες μου. Κάπου εκεί άρχισα να καταλαβαίνω ότι είναι λάθος να χρεώνουμε την άσχημη ψυχολογία μας στο σώμα μας. Κάτι έγινε, όπως καταλαβαίνετε και με πήρε από κάτω. «Το πρόβλημα δε θα λυθεί με ένα πιάτο καρμπονάρα ούτε με ένα γλυκό γεμάτο σοκολάτα. Το πρόβλημα θα υπάρχει και μετά απ’ αυτά». Αυτή η πρόταση με βοήθησε πολύ ώστε να αντιμετωπίζω τα πάνω και τα κάτω στην ψυχολογία μου χωρίς να τα συνδέω με το φαγητό μου.

Από το burger στην καρμπονάρα!

Σταδιακά μπήκαν και φαγητά αγαπημένα : πίτσα, σουβλάκι, burger, καρμπονάρα. Έχει πλάκα να βλέπεις τις αντιδράσεις των γύρω σου. Όλοι έβλεπαν ότι έχανα βάρος, γινόμουν άλλος άνθρωπος και όμως έτρωγα πίτσα, burger και άλλες λιχουδιές…

Στην αρχή, φοβόμουν μην πάρω βάρος! Μου πήρε μερικές εβδομάδες ακόμα για να καταλάβω ότι το φαγητό δεν είναι εχθρός, αλλά σύμμαχος για να φτιάξω ένα όμορφο και υγιές σώμα. Μέσα απ’ την πορεία μου όμως, έμαθα ότι μπορούμε να φάμε όλα τα φαγητά αρκεί  να ‘ναι σωστά μαγειρεμένα, το λίπος δε μας χρειάζεται σε τόσο μεγάλες ποσότητες και η ζάχαρη δεν ωφελεί σε κάτι τον οργανισμό μας.

Ποια εγώ; Που λάτρευα τα λιπαρά φαγητά και δεν έλεγα όχι σε γλυκά. Δεν πίστευα την αλλαγή της συμπεριφοράς μου απέναντι στις τροφές.

Κι όμως, μπήκα στην κουζίνα… και έφτιαξα παστίτσιο και πίτες!

Πριν ακόμα το καταλάβω, με παρότρυνση του Γιώργου δοκίμαζα νέες γεύσεις και έκανα νέες συνταγές. Μπήκα στην κουζίνα για να μαγειρέψω νέες συνταγές. Ήταν και είναι ωραία! Έτρωγα φρούτα, σαλάτες, όσπρια και ψάρια χωρίς να δυσανασχετώ ! Άλλαξαν οι γεύσεις μου! Τρώω και αυγό, που παλιά δε δοκίμαζα καν! Υπάρχουν τόσες σαλάτες και φαγητά που μπορείς να φτιάξεις, αρκεί να χεις φαντασία και όρεξη!

Μετά ξεκινήσαμε τα φαγητά ταψιού: πίτες και παστίτσιο. Έβγαινα σε εστιατόριο ή έτρωγα σε κοινωνικές εκδηλώσεις, χωρίς να τρέμω για τις θερμίδες. Η αλλαγή με είχε πλέον παρασύρει και εγώ συνειδητοποιούσα από πού ξεκινήσαμε και πού φτάνουμε.

«Να θες να ελευθερωθείς από τη σκλαβιά (της ζυγαριάς), να σταματήσει να σε καθορίζει»

Κάπου εκεί μετά τα Χριστούγεννα και μέσα στην άνοιξη η ζυγαριά κόλλησε, τα νούμερα δεν κατέβαιναν πλέον κατακόρυφα και καμιά φορά «έβαζα» λίγα γραμμάρια. Αυτή η φάση με έκανε πιο δυνατή. Στεναχωριόμουν όταν πήγαινα στην προγραμματισμένη μας συνάντηση με το Γιώργο και δεν είχα «μείον» στη ζυγαριά. «Το θέμα μας δεν είναι η ένδειξη στη ζυγαριά. Μην το αφήνεις να σε καταβάλει», μου έλεγε ο Γιώργος κι εγώ μέσα μου ένιωθα την αποτυχία να με βαραίνει.

Βλέπεις, είμαστε και άπληστοι καμιά φορά… Αντί να βλέπω ότι πλέον ήμουν 20 κιλά κάτω και επέπλεα στα ρούχα μου καθόμουν κι έκλαιγα, γιατί μια ηλεκτρική συσκευή δεν έδειχνε το νούμερο που ήθελα. Η ζωή όμως δεν είναι νούμερα  και όταν κάνεις την προσπάθεια, αργά ή γρήγορα, το σώμα σου θα σε ανταμείψει. Ακόμα όμως και “πονηριά” να κάνεις, το δικαιούσαι, μετά από τόσες καλές (διατροφικά) μέρες.

Έπαψα λοιπόν να κοιτώ πίσω μου και κοίταζα μπροστά, χωρίς να με νοιάζει η ζυγαριά. Η μάχη συνεχίζεται και πλέον έχω βαρύ οπλισμό. Έμαθα και μαθαίνω τόσα πολλά και έχω την απαιτούμενη ψυχραιμία πλέον για να παλέψω για τη διατήρηση του βάρους μου.

Κι όμως, έμαθα να φροντίζω το σώμα μου

Εδώ θέλω να μιλήσω και για την άσκηση. Ήμουν απ’ τα άτομα που η γυμναστική τους είναι μεγάλος μπελάς. Το πρώτο εξάμηνο λοιπόν έκανα περπάτημα γιατί μεταξύ μας αυτό μπορούσα να κάνω και γιατί βαριόμουν τις πολλές ασκήσεις. Κάπου τον Φεβρουάριο ήμουν 20 κιλά ελαφρύτερη και ξεκίνησα δισταχτικά γυμναστική με αερόβια άσκηση και ασκήσεις με βαράκια.

Η γυμναστική όμως με έκανε να… «ξεκολλήσω». Σιγά σιγά έβλεπα ότι το νέο μου σώμα και η διατροφή που ακολουθούσα με βοηθούσαν να κάνω τις ασκήσεις. Είναι ωραίο το συναίσθημα που νιώθεις μετά τη γυμναστική!!!! Ανανεώνεσαι και βλέπεις το σώμα σου να αλλάζει! Ποια εγώ; Που για να διανύσω μερικά μέτρα έπαιρνα το αυτοκίνητο και ένιωθα κούραση με κάθε διαδρομή που ξεπερνούσε το δεκάλεπτο.

Τα κατάφερα, είμαι άλλος άνθρωπος!

Έτσι πέρασε ένας χρόνος και κάτι απ’ την έναρξη της προσπάθειας μου. Δε θα αναφερθώ σε νούμερα γιατί πλέον δε με αγχώνουν και δεν τους δίνω σημασία. Είμαι άλλη, άλλαξα τα ρούχα μου και όσο σκέφτομαι το πριν, τόσο μακρινό μου φαίνεται από μένα. Πλέον είμαι μια άλλη. Αγαπώ  παραπάνω το σώμα μου και κάνω τη διατροφή μου χωρίς να κοιτάζω το χαρτί με τις οδηγίες, ασκούμαι τακτικά και ζω χωρίς να στερούμαι τίποτα απολύτως.

Είναι πλέον επιλογή μου, δεν φοβάμαι τίποτα!

Όταν φάω κάτι «βαρύ» νιώθω δυσφορία και ειδικά τα τηγανιτά πέφτουν σαν πέτρες στο στομάχι μου. Είναι το σώμα μου πλέον, που με προστατεύει από καθετί ανθυγιεινό. Δεν ξέρω αν κερδίσαμε με τον Γιώργο ακόμα το στοίχημα, γιατί όπως λένε όλοι «Το δύσκολο είναι να διατηρήσεις το βάρος σου τώρα και να μην τα ξαναπάρεις». Είμαι όμως σίγουρη ότι η αλλαγή έχει γίνει και δε θέλω, ούτε έχω ανάγκη να βγω απ’ τον «σωστό» δρόμο. Τρώω τα πάντα, βγαίνω έξω με την παρέα μου και είναι επιλογή μου το να αποφύγω τις θερμιδικές βόμβες».

 


Ευχαριστώ πολύ για το χρόνο που επενδύσατε να διαβάσετε την αρθρογραφία μου! Αν θέλετε να ενημερώνεστε για κάθε νέο μου άρθρο, ελάτε να συνδεθούμε στο Facebook, κάνοντας “like” την προσωπική μου σελίδα στο σύνδεσμο http://www.facebook.com/milessisgeorge  ή σε οποιοδήποτε από τα άλλα κοινωνικά δίκτυα που έχω παρουσία και βρίσκονται στο τέλος (footer) της σελίδας. Σας ευχαριστώ, Γιώργος Μίλεσης.