Ένα «ειλικρινές» γράμμα στον Άγιο Βασίλη…

Πως θα ήταν αν γράφαμε, ό,τι σκεφτόμασταν; Λυτρωτικό ενδεχομένως…

Ακολουθεί λοιπόν μια εν θερμώ επιστολή στον αγαπημένο Άγιο μικρών και μεγάλων. Ένα ειλικρινές γράμμα για τα παράδοξα της πιο όμορφης εποχής του έτους και το παράπονο ενός… μικρομέγαλου αγοριού!

Οποιαδήποτε ομοιότητα, ωστόσο, με πραγματικά γεγονότα παραμένει συμπτωματική.

Διαβάστε το με συμπάθεια και «ανοικτό μυαλό»…

****

Αγαπημένε μου Άγιε Βασίλη

Αν και όλοι σου γράφουν για να σου ζητήσουν πράγματα, εγώ παίρνω το θάρρος να σου διαμαρτυρηθώ για… την πλεκτάνη των Χριστουγέννων!

Δε λέω, τεράστια γιορτή τα Χριστούγεννα, με μοναδική ιστορία, για το μικρό Χριστούλη. Κι η Αγιοσύνη Σου γεμίζει χαρά και νοσταλγία, μικρούς και μεγάλους.

Αλλά εγώ νιώθω να με πνίγει το δίκιο!…

Όλα τριγύρω είναι (ή μοιάζουν) με φαγητό και γλυκά.

Όλα μυρίζουν κρέας, βούτυρο και φρεσκοψημένη ζύμη.

Όπου και να γυρίσω, βλέπω κουλουράκια, μπισκοτάκια, μελομακάρονα, κουραμπιέδες,  δίπλες, κέικ (μάθαμε και το Panettone βλέπεις), strudel, λουκουμάδες, doughnut κτλ.

Για να μη μιλήσω για τα κρέατα, τις σάλτσες και τις πίτες (ή τα quis loren)…

Αυτό ΔΕΝ είναι γιορτές, είναι το Κινέζικο μαρτύριο της σταγόνας, ασκήσεις υπομονής για να απαρνηθείς ΤΩΡΑ τις επίγειες απολαύσεις και να ανέλθεις σε ανώτερα πνευματικά επίπεδα!!!

Ντρέπομαι που το λέω, αλλά δεν είμαι έτοιμος για κάτι τέτοιο, δεν μπορώ να το κάνω αυτό (ακόμα).

Νιώθω ότι θέλω να φάω τα… Χριστούγεννα (σ.σ. τη γιορτή ολάκερη), στην κυριολεξία! Και μετά, ξέρω, θα το μετανιώσω και θα μαστιγώνω τον εαυτό μου…

Αλλά κι εσύ δεν βοηθάς, τα έχεις πάρει τα κιλάκια σου! Τι παράδειγμα δηλαδή δίνεις;

Πόσα μπισκότα και μελομακάρονα σε ένα βράδυ;  Και μην μου αρχίσεις τα «ένα βράδυ είναι…», άσε έχω καεί απ’ αυτά, δεν πιάνουν!

Sorry που πήρα το θάρρος, αλλά πρέπει να τα βγάλω από μέσα μου, δεν γίνεται άλλο! Έχω καταντήσει να τρέμω τα Χριστούγεννα, να μετράω τις μέρες… σε θερμίδες και γλυκά (σ.σ. πεθαίνω) και να τρομάζω στην ιδέα ότι αργά ή γρήγορα θα αφεθώ. Και μετά;

Ποιος ακούει το γιατρό, που με κυνηγάει για κάτι «τριγλυκερίδια λέει, που τα διπλασίασα»… Υπερβολές, μπορούσα και καλύτερα!

Τα πουκάμισα μου μόνο σκέφτομαι, που θα με στενεύουν!

Α, και τη γυναίκα μου, που με φοβερίζει ότι θα με αφήσει αν δεν βάλω μυαλό και δε μαζευτώ (σ.σ. είδες, η γλυκιά μου, πόσο μ’ αγαπάει;)…

Νομίζω ότι, με τα πολλά, καταλαβαίνεις τον πόνο μου. Τουλάχιστον εσύ, που μου φαίνεσαι και μερακλής, νιώθω ότι έχουμε το ίδιο παράπονο!

Αλλά πάλι, δεν θα μπορούσες, σαν Άγιος άνθρωπος που είσαι, να με κάνεις να σταματήσω να λατρεύω όλες αυτές τις λιχουδιές; Ζητάω πολλά μήπως; Ήρεμα ρωτάω…

Τελοσπάντων, και πάλι συγγνώμη για τη γκρίνια μου, ελπίζω να μην σε απασχόλησα πολύ. Ξέρω ότι τέτοιες μέρες έχεις πολύ δουλειά, να κάνεις ευτυχισμένα όλα τα παιδάκια του κόσμου!

Μιας όμως είμαι κι εγώ ακόμα (κι ας βαδίζω στα 40) παιδί καλό, να σου ζητήσω κάτι τελευταίο; Ένα καινούριο αυτοκίνητο με 200 ίππους και κινητήρα diesel, να πάω την κυρά εκείνο το ταξιδάκι που της έχω τάξει…

Ευχαριστώ πολύ που με άκουσες, θα σε αγαπώ παντοτινά

Μια βασανισμένη ψυχή

 


Ευχαριστώ πολύ για το χρόνο που επενδύσατε να διαβάσετε την αρθρογραφία μου! Αν θέλετε να ενημερώνεστε για κάθε νέο μου άρθρο, ελάτε να συνδεθούμε στο Facebook, κάνοντας “like” την προσωπική μου σελίδα στο σύνδεσμο http://www.facebook.com/milessisgeorge ή σε οποιοδήποτε από τα άλλα κοινωνικά δίκτυα που έχω παρουσία και βρίσκονται στο τέλος (footer) της σελίδας. Σας ευχαριστώ, Γιώργος Μίλεσης.