Πόσο απέχει η «μερίδα εστιατορίου» από τις ανάγκες μας;

Η αλήθεια είναι πως όλο και περισσότεροι αναγκαζόμαστε να τρώμε εκτός σπιτιού: είτε λόγω έλλειψης χρόνου (ή και διάθεσης να μαγειρέψουμε) είτε λόγω επαγγελματικών (ή μη) υποχρεώσεων.

Αν εξαιρέσουμε, ωστόσο, από την κουβέντα το πόσο υγιεινό είναι το φαγητό που μπορούμε να βρούμε εκεί έξω, ας εστιάσουμε σε μια απλή παράμετρο, τη μερίδα που μας σερβίρεται.

Χάνουμε τον έλεγχο, στη θέα του φαγητού!

Αποδεικνύεται ότι, όσο περνούν τα χρόνια, οι μερίδες «εστιατορίου» μεγαλώνουν επικίνδυνα, με αποτέλεσμα να χάνουμε την αίσθηση του πόσο φαγητό μας αναλογεί πραγματικά.

Λίγο το οπτικό ερέθισμα (σ.σ. το αδηφάγο μάτι μας), λίγο η έντονη μυρωδιά του ζεστού φαγητού και η οσμή του λίπους, λίγο το βιωματικό «κατοχικό σύνδρομο» του να καθαρίσουμε το πιάτο, δεν θέλει και πολύ να μην μείνει ούτε μπουκιά! Όσο κι αν είναι αυτό που μας έχουν σερβίρει. Άλλωστε είναι η… δύναμή μας, έτσι δεν μας μεγαλώσανε;

Και μετά, πως είναι δυνατόν να απορούμε που χάνουμε τον έλεγχο του βάρους, όταν ήδη έχουμε χάσει προ πολλού την αίσθηση του πόσο (και τι) φαγητό χρειάζεται το σώμα μας να καταναλώσουμε, κάθε φορά;

Είναι παγκόσμιο το πρόβλημα!

Κι αν νομίζουμε ότι μόνο εμείς, σαν λαός μερακλής και στερημένος ταυτόχρονα (!), έχουμε θέμα, πρόσφατη συγκριτική μελέτη (1) αποκαλύπτει ότι το πρόβλημα είναι απλά παγκόσμιο.  Από δείγματα 111 full service εστιατορίων, fast food και εργασιακών καντινών από 5 χώρες (Βραζιλία, Κίνα, Φιλανδία, Γκάνα και Ινδία), συν τα ήδη υπάρχοντα στοιχεία από εστιατόρια των ΗΠΑ, προέκυψαν τα εξής:

  • Σε σύγκριση με δεδομένα από τις ΗΠΑ, ο μέσος όρος των επιλογών ήταν μικρότερος μόνο στην Κίνα, 719 έναντι 1088 θερμίδες.
  • Κατά μέσο όρο, τα fast food γεύματα περιείχαν λιγότερες θερμίδες από τα full service γεύματα των εστιατορίων, 809 έναντι 1317 θερμίδες.
  • Οι εργασιακές καντίνες στην Φιλανδία έδιναν γεύματα με 25% λιγότερες θερμίδες από τα εστιατόρια και τα ταχυφαγεία της ίδιας χώρας, 880 έναντι 1166 θερμίδες.
  • Σε όλες τις χώρες, το 94% των γευμάτων από full service εστιατόρια και το 72% αυτών από ταχυφαγεία δίνουν φαγητό με ενεργειακό περιεχόμενο τουλάχιστον 600 θερμίδων!

Αν συνυπολογίσει κανείς μάλιστα ότι ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας αναφέρει ότι η παχυσαρκία τριπλασιάστηκε παγκοσμίως από το 1975 και εξής (2), αρκεί για να αντιληφθεί πόσο μεγαλύτερες είναι οι μερίδες που σερβίρονται, από αυτό που καταλαβαίνουμε.

Εμείς μπορεί να είμαστε και χειρότεροι…

Κι όλα αυτά χωρίς να συμπεριλάβουμε την κατανάλωση αλκοόλ, ζαχαρούχων αναψυκτικών και ηδύποτων, γλυκών και άλλων snack μέσα στην ημέρα (3)!

Ωστόσο, πριν πείτε πως εμείς τρώμε καλύτερα από… αυτούς, να θυμίσω πως συνήθως τα πιάτα που παραγγέλνουμε δεν χωράνε καν στο τραπέζι!

Το πρόβλημα, εν ολίγοις, είναι ότι δεν αντιλαμβανόμαστε το πόσο (πολύ) τρώμε, ειδικά όταν μας σερβίρει άλλος. Κι όπως είδαμε, τα εστιατόρια επιδεινώνουν την κατάσταση, μιας και η ποσότητα φαγητού που πιστεύουμε ότι μας «αξίζει» μονίμως αυξάνεται…


Ευχαριστώ πολύ για το χρόνο που επενδύσατε να διαβάσετε την αρθρογραφία μου! Αν θέλετε να ενημερώνεστε για κάθε νέο μου άρθρο, ελάτε να συνδεθούμε στο Facebook, κάνοντας “like” την προσωπική μου σελίδα στο σύνδεσμο http://www.facebook.com/milessisgeorge ή σε οποιοδήποτε από τα άλλα κοινωνικά δίκτυα που έχω παρουσία και βρίσκονται στο τέλος (footer) της σελίδας.Σας ευχαριστώ, Γιώργος Μίλεσης.

References

  1. Roberts SB, Das SK, Marques V, Suen M, Pihlajamäki J, Kuriyan R, Steiner-Asiedu Μ, Taetzsch  Α, Anderson AK, Silver RE, Barger K, Krauss A, Karhunen L, Zhang X, Hambly C, Schwab U, de Toledo Triffoni-Melo A, Taylor SF, Economos C, Kurpad  AV, and JR Speakman. Measured energy content of frequently purchased restaurant meals: multi-country cross sectional study. BMJ, 2018; k4864 DOI: 10.1136/bmj.k4864
  2. World Health Organisation. Obesity and overweight: fact sheet. Available at: https://www.who.int/news-room/fact-sheets/detail/obesity-and-overweight
  3. Hurt RT, Kulisek C, Buchanan LA, McClave SA. The obesity epidemic: challenges, health initiatives, and implications for gastroenterologists. Gastroenterol Hepatol (N Y). 2010; 6(12):780–792.