Ακόμα κι αν δεν θες να στερηθείς το αγαπημένο σου junk food…

Πως γίνεται να επιβιώσει κάποιος που τρώει σχεδόν αποκλειστικά ό,τι έρχεται από τηλεφωνικές ή online παραγγελίες;
Πως ξεφεύγεις από την παγίδα του γρήγορου-εύκολου και νόστιμου πρόχειρου φαγητού των ταχυφαγείων (σ.σ. Junk food);

Σίγουρα, κάποια πράγματα χρειάζεται να γίνουν διαφορετικά, αλλά κυρίως το βασικό στοιχείο είναι να δούμε τον κόσμο με… άλλο μάτι.

Μια τέτοια πραγματική ιστορία επέλεξα να μοιραστώ μαζί σας: της καλής φίλης Άννας Κ. που έγραψε την παρακάτω ανοικτή επιστολή, με στόχο να βοηθήσει, να κινητοποιήσει όλους εκείνους που τώρα πιστεύουν πως δεν μπορούν να τα καταφέρουν.

Πραγματικά υποκλίνομαι σε όσα κατάφερε, χωρίς να πιεστεί πραγματικά, όπως μου είπε η ίδια σε ανύποπτη στιγμή. Κι αυτό, επειδή βρήκαμε απάντηση σε κάθε της επιθυμία…

Αρκετά όμως σας κούρασα, ο λόγος ανήκει σε εκείνη…

****

«Ποιο είναι το πάθος σας;», αυτή είναι η ερώτηση που κλήθηκα να απαντήσω την περασμένη εβδομάδα σε μια επαγγελματική συνέντευξη.

Θέλοντας κι εγώ να κάνω εντύπωση, αποφάσισα να ρίξω με πλάγιο τρόπο, μια μικρή βόμβα. Ξεκίνησα λοιπόν να λέω για το πόσο μου αρέσει η γυμναστική και το τρέξιμο, πόσο ωραία αισθάνομαι μετά την άσκηση, πως η γυμναστική με έχει βοηθήσει να προσέχω και να περιποιούμαι τον εαυτό μου και πως τα τελευταία χρόνια έχω χάσει περισσότερα από σαράντα κιλά…. Μπουμ!

Η κυρία, που κρατάει σημειώσεις, σηκώνει το βλέμμα από το χαρτί και με κοιτάει έκπληκτη. Ο κύριος που κάθεται δίπλα της, έχει γουρλώσει τα μάτια και με συγχαίρει θερμά. Παρεμπιπτόντως, πέρασα τη συνέντευξη, αλλά προφανώς ο σκοπός του κειμένου αυτού δεν είναι η επαγγελματική μου καριέρα (ο τομέας αυτός δεν έχει ακόμη τόσο μεγάλο ενδιαφέρον – ρωτήστε με ξανά σε μερικά χρόνια).

Θέλω να σας πω για όσα πέτυχα…
Κι αυτό δεν είναι μόνο η απώλεια κιλών, γιατί μαζί με αυτή ήρθαν πολλά αλλά (για την ακρίβεια, κάποια ήρθαν και κάποια τα «έφερα» εγώ στη ζωή μου), πιο εύκολα ή άλλοτε πιο δύσκολα.

Όχι πώς δεν έχει πλάκα να λέμε για νούμερα, αφού πλέον έχει καταντήσει αστείο το πόσο εντύπωση κάνει σε κάποιον όταν αναφέρω πόσο κιλά έχω χάσει. Κάποιοι δε με πιστεύουν και ζητούν να δουν φωτογραφία, όσοι με ήξεραν από παλιά και είχαν καιρό να με δουν δε με αναγνώριζαν, άλλοι πάλι επιμένουν ότι έχω κάνει κάποια επέμβαση, δεν γίνεται αλλιώς.

Ωραίο είναι να δέχεσαι συγχαρητήρια και να νιώθεις περηφάνια, αλλά φυσικά αυτό δεν είναι το πιο σημαντικό όφελος που αποκόμισα από το ταξίδι μου. Έμαθα να αγαπάω τον εαυτό μου, να τον εκτιμάω, να τον φροντίζω, να τον σέβομαι.

Ξέρετε τι άλλο αγαπάω επίσης; Το φαγητό!
Ναι, γιατί πιστέψτε με, δεν φτάνει κάποιος σε τόσο μικρή ηλικία (23 ετών) το τριψήφιο νούμερο (112 kg), επειδή δεν του αρέσει να τρώει! Πάντα μου άρεσε το φαγητό και συνεχίζει φυσικά να μου αρέσει. Τι άλλαξε; Έμαθα να το εκτιμάω και να το σέβομαι.
Από τότε που ξεκίνησε να με απασχολεί η εμφάνισή μου, στα εφηβικά μου χρόνια, έβλεπα το φαγητό ως το μεγαλύτερο εχθρό μου ή ως τη μεγαλύτερη απόλαυση. Όπως καταλαβαίνετε, αυτό οδηγούσε σε περιόδους μεγάλης στέρησης, που εναλλάσσονταν με περιόδους «όλα τα σφάζω όλα τα μαχαιρώνω».

Το πρόβλημα βέβαια δεν ήταν το φαγητό και ακόμα περισσότερο η λύση του προβλήματος δεν ήταν το φαγητό! Το φαγητό, είτε το θέλουμε είτε όχι, είναι απαραίτητο εργαλείο και αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας. Αποδεχόμενη, λοιπόν, ότι δεν μπορώ να ξεφύγω από αυτό προσπάθησα να «φέρω το φαγητό με το μέρος μου».

Σιγά σιγά και με την κατάλληλη καθοδήγηση, έμαθα πόσο ωραίο είναι να κάνω μια προετοιμασία για το φαγητό μου, να σκεφτώ τι να μαγειρέψω, να ψωνίσω και να το ετοιμάσω.

Και θα μου πείτε, μα καλά ποιος έχει χρόνο και κουράγιο για όλα αυτά;
Να σας πληροφορήσω ότι σας μιλάει κάποιος που έτρωγε απέξω κάθε μέρα, χωρίς υπερβολή! Μετά από ένα σημείο όμως, είναι όλα ίδια. Πόση πίτσα και πόσο σουβλάκι να φάει κανείς;

Δε ξέρω πόσοι από εσάς γνωρίζετε το παραμύθι του βασιλιά που δεν είχε όρεξη να φάει τίποτα, όσο νόστιμο και να ήταν αυτό που του παρουσίαζαν, μέχρι που χρειάστηκε να φτιάξει ο ίδιος ψωμί και ήταν ότι καλύτερο είχε δοκιμάσει ποτέ.

Εκτός από την προετοιμασία, έμαθα να όταν κάθομαι να φάω το φαγητό μου να το απολαμβάνω, να μου αρέσει η εμφάνιση, η μυρωδιά, να τρώω την κάθε μπουκιά και να της δίνω το χρόνο της. Τη μια ή δυο φορές την ημέρα που τρώω ένα κυρίως γεύμα να του δίνω λίγο παραπάνω χρόνο, να κάνω ένα διάλειμμα, να ηρεμώ, να παίρνω την ενέργεια που χρειάζομαι, να γεμίζω τις μπαταρίες μου και να συνεχίζω την ημέρα μου. Τόσο απλά.

Το φαγητό θέλει την προσοχή που του αξίζει και, πιστέψτε με, θα το απολαύσετε πολύ περισσότερο χωρίς να χρειαστεί να φάτε παραπάνω, για να πάρετε μεγαλύτερη απόλαυση από την ποσότητα. Δίνοντάς του χρόνο, δίνετε στο σώμα σας τη δυνατότητα να σας πει πότε έχει χορτάσει, δε χρειάζεται να σκάσετε, θα φάτε ξανά αργότερα, όταν πεινάσετε.

Ίσως αναρωτηθεί κανείς πώς ξεκίνησε όλο αυτό.
Γιατί πιστέψτε με δεν ήταν εύκολο να βρω το κουράγιο να σηκωθώ από τον καναπέ και να αντιμετωπίσω χίλια δυο πράγματα που επί πόσο καιρό απέφευγα. Δεν ήμουν ευχαριστημένη να κάθομαι εκεί, ήθελα να αλλάξω, αλλά ήταν τόσο άνετο το μαξιλάρι.
Αφήστε που θυμόμουν όλες εκείνες τις φορές που απέτυχα στο παρελθόν, οπότε σκεφτόμουν άστο καλύτερα, μια χαρά είμαι εδώ, ας φάω!

Μάλιστα, είχα δοκιμάσει αρκετά πράγματα για να χάσω βάρος και ούτε που θυμάμαι πόσες φορές «ξεκίνησα δίαιτα» στη ζωή μου. Το μεγαλύτερο μου πρόβλημα ήταν ότι αργά ή γρήγορα συναντούσα εμπόδια, με το πιο γνωστό απ’ όλα φαινόμενο «κόλλησα». Εκεί λοιπόν, έσφιγγα τα δόντια, στερούμουν περισσότερο ή το έριχνα ακόμα περισσότερο στη γυμναστική, μέχρι να φτάσω στο σημείο που απλά τα παρατούσα λόγω της μεγάλης πίεσης ή επειδή συνέχιζα να μην έχω αποτέλεσμα.

Όπως καταλαβαίνετε, η ζυγαριά ανεβοκατέβαινε σαν γιογιό, κερδίζοντας πάντοτε περισσότερο έδαφος προς τα επάνω. Έτσι λοιπόν, χωρίς να ξέρω γιατί συνέβη όλο αυτό (γιατί κόλλησα) και χωρίς να ξέρω αν η λύση που προσπαθούσα να δώσω ήταν η σωστή (περισσότερη στέρηση), κατέληξα να κατηγορώ τον εαυτό μου, να λέω μέσα μου ότι εγώ φταίω που απέτυχα.
Έτσι μου ήρθε η ιδέα…

Κι αν δεν έφταιγα εγώ; Αν υπήρχε κάποιος άλλος για να του προσάψω την ευθύνη;

Και όχι μόνο αυτό, να με βοηθήσει να βρω την αιτία και ακόμα καλύτερα τη λύση; Και αυτό ακριβώς έκανα. Αποφάσισα να απευθυνθώ σε έναν ειδικό για να μου δοθεί η κατάλληλη καθοδήγηση. Απλά θα έκανα ότι μου πει και, σε περίπτωση που κάτι πήγαινε στραβά, πρώτον δε θα έφταιγα εγώ και δεύτερον θα πήγαινα σε εκείνον για τη λύση. 

Είναι σαν μια συνταγή, ακολουθείς τις οδηγίες και πετυχαίνεις το αποτέλεσμα, αν κάτι δεν πάει καλά στην πορεία και χρειαστεί κάποια αλλαγή σου δίνεται η οδηγία και εσύ απλά την εκτελείς. Και έτσι έγινε, γιατί χρειάστηκε πολλές φορές να αλλάξει η συνταγή μου, είτε για ιατρικούς λόγους, είτε γιατί οι ανάγκες του σώματος μου άλλαξαν, είτε γιατί μπορεί να μην ακολουθούσα όλες τις οδηγίες. Και εδώ είναι το ζουμί μας, διότι σε αυτή τη συνταγή μπαίνει και ο ανθρώπινος παράγοντας.

Γι’ αυτό μου πήρε χρόνο, για να αλλάξω το σκεπτικό μου, αλλά θέλω να σας πω ότι όντως γίνεται!

Αυτός είναι κι ο λόγος που σας γράφω την ιστορία αυτή σήμερα.
Όχι επειδή το βάρος που έχασα είναι πολύ, αλλά επειδή έμαθα να σκέφτομαι και να αντιμετωπίζω το φαγητό μου και εμένα την ίδια με διαφορετικό τρόπο.

Υπάρχει όμως και ένας άλλος λόγος κρυμμένος πίσω από τη σύνταξη αυτής της ιστορίας. Τη γράφω και για μένα, για να στραφώ σε αυτή, τις μέρες που είναι πιο δύσκολες, να πάρω κουράγιο και να συνεχίζω να εφαρμόζω τα όσα έμαθα με τόσο κόπο: να φροντίζω τον εαυτό μου, να αγαπάω τον εαυτό μου και να ζω τη ζωή μου με το φαγητό ως σύμμαχο και φίλο μου!


Ευχαριστώ πολύ για το χρόνο που επενδύσατε να διαβάσετε την αρθρογραφία μου! Αν θέλετε να ενημερώνεστε για κάθε νέο μου άρθρο, ελάτε να συνδεθούμε στο Facebook, κάνοντας “like” την προσωπική μου σελίδα στο σύνδεσμο http://www.facebook.com/milessisgeorge ή σε οποιοδήποτε από τα άλλα κοινωνικά δίκτυα που έχω παρουσία και βρίσκονται στο τέλος (footer) της σελίδας. Σας ευχαριστώ, Γιώργος Μίλεσης.