«Δεν χρειάζεται να παλεύεις μόνη σου»…

Αντί καθοδήγησης, σήμερα θα αρκεστώ να δώσω το λόγο (και την πένα μου) στην καλή μου φίλη και ασθενή Κατερίνα Π., που περιγράφει με πραγματικά εντυπωσιακό τρόπο την προσπάθειά της, όπως την ένιωσε τους μήνες που δουλεύουμε μαζί. Απολαύστε την!   “Είμαι η Κατερίνα, είμαι σήμερα 42 ετών και ζω στην επαρχία. Από τα 22 μου χρόνια κουβαλώ ένα «βαρύ φορτίο»: από 55 έφτασα 80 κιλά χωρίς να το καταλάβω  ιδιαίτερα.  Ναι, είχα και δυο γέννες εν τω μεταξύ, άλλα δεν μ’ επηρέασαν αυτές, δεν φταίνε αυτές. Το δικό μου καταφύγιο… Από μικρή  ηλικία βρήκα καταφύγιο στα γλυκά και στο fast food, που μου προσέφεραν  γλυκιά ικανοποίηση και προσωρινή απόλαυση […]

“Είμαι ελεύθερη, δεν φοβάμαι τίποτα πλέον!”

Πόσο μπορεί να αλλάξει σκεπτικό και αντιδράσεις ένας άνθρωπος, σε λίγο χρόνο; Ξέρω θα μου πεις ότι οι άνθρωποι δεν αλλάζουν, “ο λύκος κι αν εγέρασε κι άσπρισε το μαλλί του μήτε τη γνώμην άλλαξε μήτε την κεφαλήν του”… Κι όμως, η φίλη μου Ελένη έκανε το ακατόρθωτο: αλλάξε ριζικά νοοτροπία, συμπεριφορά και εικόνα σώματος, σε λιγότερο από ένα χρόνο! Πραγματικά, δεν έχω λόγια για την αλλαγή της. Γι’ αυτό, αναλαμβάνει η ίδια να πει την ιστορία της, όπως ακριβώς την έζησε. **** «Ήταν ένα πρωί περίπου στα τέλη Ιουλίου του 2016, όταν αποφάσισα να κλείσω ένα ραντεβού με τον Γιώργο. Έχοντας ταλαιπωρηθεί 4 εβδομάδες με μια δίαιτα-τιμωρία είχα το […]

Μια προσωπική ιστορία, γλυκιά σαν αμαρτία…

Αντί καθοδήγησης, αυτή τη φορά θα αφήσω τη φίλη και ασθενή μου Στέλλα να διηγηθεί τη δική της μοναδική ιστορία. *** «Είμαι η Στέλλα και θα μοιραστώ μαζί σας την ιστορία μου. Ομολογώ πως ήμουν (ίσως είμαι ακόμα) εθισμένη στη ζάχαρη. Έχω κάνει φοβερές υπερβολές, που ακόμα και εγώ τρομάζω όταν τις θυμάμαι πλέον». «Δεν ξεχάσω την έκπληξη στο πρόσωπο του Γιώργου (του διαιτολόγου μου), όταν του περιέγραφα ότι τρώω για βράδυ δυο κιλά παγωτό μέχρι να παγώσω ολόκληρη και μετά να χωθώ μέσα στο πάπλωμα για να ζεσταθώ! Αχ, και αυτό το παγωτό τσουρέκι… Θα μπορούσα να ζήσω μόνο με αυτό»!     «Κι επειδή είμαι μια γυναίκα με […]

Μια αληθινή, καθημερινή συνεδρία

Μου χαμογελά και περνά την πόρτα διστακτικά. Μετά τον τυπικό χαιρετισμό και τις συστάσεις, αφήνει το σώμα της να πέσει στην πολυθρόνα απέναντί μου, σαν να… λιποθυμά. Μου ζητά να μιλάμε στον ενικό για να νιώθει πιο οικεία, πιο άνετα. Σιγά σιγά, η κουβέντα έρχεται στο υποκείμενο πρόβλημα, στο λόγο που πέρασε το κατώφλι του γραφείου αν και, όπως αποδεικνύεται στη συνέχεια, δεν είναι και τόσο σίγουρη για το τι θέλει: βοήθεια, συμπαράσταση, επιτήρηση ή απλά… παρέα; «Έχω κάνει ένα εκατομμύριο προσπάθειες να χάσω βάρος, αλλά τα ρημάδια τα κιλά δεν λένε να μ’ αφήσουν», είπε αναστενάζοντας. «Με κουράζει και μόνο η ιδέα ότι θα πρέπει να στερηθώ τα πάντα […]